Bir kanyonun iki yakasına tutunmuş, binlerce yıl boyunca aynı nehre bakmış bir şehir düşünün… Taşları kayadan, sokakları mağaralardan, hafızası Dicle’den örülmüş bir şehir. Peki böyle bir şehir bir gün o nehrin kendisiyle yüz yüze gelirse ne olur? Hasankeyf’e bakınca bu sorunun cevabını hem hüzünle hem de tuhaf bir hayranlıkla aramaya başlıyor insan; çünkü Dicle burada da akmaya devam ediyor, ama artık eski yatağında değil, kendi hafızasının üzerinde…