Bir köy, yedi yüz yıl boyunca aynı yerde nasıl durur? Cumalıkızık’ın arnavut kaldırımlı dar sokaklarına girdiğinizde bu soruya cevap aramayı bir süre sonra bırakırsınız; çünkü köy size cevabı değil, zamanın kendisini gösterir… Taş zeminler, ahşap cumbalar, birbirine omuz veren üç katlı evler ve Uludağ’dan inen derenin sesi. Sokaklar öylesine dardır ki karşılıklı iki evin saçakları neredeyse birbirine değer; ortalarından geçen ince su yolu ise yağmuru sessizce dereye taşır. Sanki köy, Osmanlı’nın kuruluş yıllarından beri aynı öğleden sonrayı yaşıyor.