“Saçma ey göz eşkden gönlümdeki odlara su / Kim bu denlü dutuşan odlara kılmaz çâre su” der Fuzûlî, meşhur Su Kasidesi’nde. Şair, gönlündeki ateşe gözyaşı serpmemesini ister gözlerinden; çünkü bu ateş suyla sönecek cinsten değildir… Peki suyun kendisi ateş taşıyorsa? Çermik’te yerin altından sıcacık çıkan sulara bakınca, Fuzûlî’nin bu çelişkisini doğanın çoktan çözdüğünü düşünmeden edemiyor insan.