“Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür / ve bir orman gibi kardeşçesine…” der Nâzım Hikmet. İstanbul’un kuzeyinde, şehrin gürültüsünün ancak uzak bir uğultu olarak ulaştığı Belgrad Ormanı’nda yürürken bu dizeleri hatırlamamak mümkün mü? Meşeler, kayınlar, gürgenler; her biri tek başına dimdik, ama hep birlikte koca bir orman…