“Ah Tamar…” Van Gölü’nün ortasındaki adanın adının, boğulmak üzere olan bir gencin son sözünden geldiği anlatılır. Rivayete göre adada yaşayan Tamara, her gece sevdiği için bir ışık yakar; genç de o ışığa doğru karanlık suları yüzerek geçer. Bir fırtına gecesi ışık söndürülür; yolunu kaybeden genç dalgalara karışırken son nefesiyle sevdiğinin adını haykırır… Peki adını bir aşktan alan bir adaya nasıl bir yapı yakışır?